ER WORDT VEEL TE WEINIG GESLIJMD IN DE POËZIE!

SLIJM MEE! ALLE LIEVE DICHTERS EN DICHTERESSEN VERDIENEN HET!

Lieverdjes! Nu onze tantes uit Transsylvanië zijn teruggekeerd, op http://mediumgriselda.web-log.nl/ zit onze taak er voorlopig op. Toedeledoki!

Geachte zusjes, wat wij nu lazen, vanuit onze kelder in het Kröller-Möller:

“VERKLARING OMTRENT HET STADSDICHTERSCHAP TE ARNHEM

Het stadsbestuur van de gemeente Arnhem heeft besloten geen stadsdichter aan te stellen. Wel zullen burgemeester en wethouders af en toe een dichter aanzoeken bij speciale gelegenheden een gedicht te schrijven. Wie in aanmerking wil komen, kan zich daarvoor melden bij het college, “dan komt iedereen een keer aan de beurt”, zoals burgemeester Krikke dat verwoordde volgens dagblad De Gelderlander (9 februari 2005).

Burgemeester en wethouders geven hiermee aan geen belang te hechten aan de functie van stadsdichter. Ze kennen geen meerwaarde toe aan het benoemen van een dichter met een goede staat van dienst, een dichter die een eigen karakter aan de functie kan geven, een dichter die in een vastgestelde periode iets kan opbouwen en een eigen geluid kan ontwikkelen.
Daarmee zegt het college in feite ook de poëzie als medium niet serieus te nemen. Als iedereen aan de beurt komt, ongeacht voorgeschiedenis, verdienste, talent of visie, gaat het niet om de poëzie maar om een verkeerd begrepen idee van kunst in samenhang met democratisering.

Ik zou het evenmin toejuichen als iedereen zich mocht opgeven voor het vervaardigen van beeldend werk in de openbare ruimte, voor het ontwerpen van gebouwen, voor het beoefenen van de geneeskunst of voor het vervaardigen van vonnissen en het opleggen van straffen, laat staan dat “iedereen dan een keer aan de beurt komt”.
Kunst en wetenschap hebben met democratie niks te maken. Iedereen één dag burgemeester van Arnhem lijkt mij haalbaar en misschien zelfs wenselijk; verder dan dat wil ik niet gaan.

Burgemeester en wethouders hebben, vermoedelijk om de gruwel van een verkiezing van de stadsdichter te ontlopen, de voorkeur gegeven aan een lafhartige en beledigende oplossing. Het is terecht dat er geen verkiezing komt. We stemmen er ook niet over wie trainer van het Nederlands elftal wordt, wie mag deelnemen aan de olympische spelen, of wie al dan niet een vliegtuig mag besturen.

De huidige oplossing is echter onaanvaardbaar. Het stadsdichterschap is een serieuze zaak. Het mag geen speeltje worden voor een stadsbestuur dat nu eens deze dan weer gene hem welgevallige dichter een opdrachtje geeft. Een stadsdichter is gebaat bij continuïteit, vrijheid, een vastgestelde periode voor zijn functie en een zeker maatschappelijk aanzien. Zonder dat verwordt het schrijven van stadsgedichten tot een hobby voor dorpsgekken en zondagspoëten.

Ondergetekende heeft besloten zich niet beschikbaar te stellen voor het incidenteel uitverkoren worden tot het bakken van een schrijfje voor het college van B&W, tenzij het college besluit een duidelijke kwalitatieve keuze te maken waarbij de volledige artistieke autonomie van de dichter wordt gewaarborgd.
Het stadsbestuur is in de gelegenheid te kiezen voor een beperkt aantal professionele publicisten of voor de schier eindeloze kring van zingende harten, zwijmelende poëtasters of andere zelfbenoemde woordkunstenaars.”

‘t Is me wat, niet toch?

Gezocht een vakbekwame stervensbegeleider voor dit weblog. Je moet van goede huize komen. Communicatieve vaardighden zijn geen pre. Als je maar een lekker kopje thee kunt zetten voor de zusjes. Ze houden niet van slingerthee, het moet wel even trekken!

Is dit het schaduwkabinet van Driek van Wissen? Mirck en Heytze dichten over de actualiteit en doen dat al sinds september. Intellectueel Nederland heeft zich hautain afgekeerd van de DiDeVa, zij kunnen nu dus hun hartje ophalen bij dit dappere duo.

De nominaties voor de Gouden Doerian zijn bekend – het is de ‘prijs’ voor de slechtste roman van 2004. Op de lijst prijkt Ilja Leonard Pfeijffer met Het grote baggerboek. ‘Bij de derde pagina is het geeuwen ontembaar,’ zegt de jury (die zelf ook boeken op de lijst mocht zetten). Een beetje studentikoos is het natuurlijk wel zo’n prijs, niet echt liefdevol.

Wat is er toch aan de hand in het dichtersdorp? Zijn we even aan het sneeuwborden geweest in Liechtenstein, blijkt bij terugkomst dat jan en allemanmaar met elkaar aan het vechten is geslagen. Dat is… niet lief, dichters!

De NCRV begint een nieuwe gedichtensite waar dichters hun gedicht kunt plaatsen. ‘Betreed hèt digitale poëziepodium van Nederland!’ Zegt de NCRV. ‘DichtTalent biedt beginnende en gevorderde Nederlandstalige dichters de kans een groot publiek te bereiken. Meld je aan, maak een paspoort en plaats je gedichten. ‘

De dichters gaan zelf de site min of meer beheren. Ze kunnen gedichten plaatsen en verwijderen, en reageren op de gedichten van anderen (Hup Griselda!). Er is een forum en een heus woordenboek.

In het kader van het positivisme heeft de tot voor kort altijd zo neerslachtige dichteres Neeltje Maria Min haar naam gewijzigd in… Neeltje Maria Plus! Dat is toch… heerlijk?

Lieve slijmzussen, wat is er toch gaande in dichtersland? Eerst was Joostepoost niet lief voor Driekewis, en nu is het Ingmar de Pingmar die niet lief is voor Joostepoost. Liefde, dichtertjes, liefde!